راز مرگ زندانیان امریکایی

راز مرگ زندانیان آمریکایی

به دنبال جنگ کره، سرگرد (دکتر) ویلیام ای. مِیر که بعدا ریاست بخش روان پزشکی ارتش امریکا را به عهده گرفت، در بررسی مسایل جنگ، هزار زندانی امریکایی را که در اردوگاه کره شمالی در بازداشت به سر می بردند مورد مطالعه قرار داد.

او بویژه به بررسی یکی از شدیدترین و موثرترین موارد روان شناسی ثبت شده در جنگ علاقه مند بود (راز مرگ زندانیان امریکایی) که ضربه ای ویران کننده بر شخص مورد آزمایش وارد می ساخت.

سربازان امریکایی در اردوگاه هایی نگه داشته می شدند که براساس استانداردهای آن زمان هیچ گونه رفتار ظالمانه یا غیرعادی در آنها مشاهده نمی شد.
زندانیان سرپناه مناسب، غذا و آب کافی در اختیار داشتند. آنها با هیچ یک از روش های متداول آن زمان مانند فرو کردن شاخه های نازک خیزران در زیر ناخن ها مورد آزار و شکنجه قرار نمی گرفتند.
در واقع در اردوگاه های زندانیان جنگ کره شمالی نسبت به اردوگاه های جنگ های بزرگ در سراسر تاریخ موارد بسیار کمتری از آزارهای جسمانی گزارش می شد.

پس چرا این همه از سربازان امریکایی در این اردوگاه ها می مردند؟ اردوگاه آنها توسط نگهبانان مسلح یا به وسیله سیم های خاردار محاصره نشده بود. با این حال هیچ سربازی برای فرار حتی تلاشی نکرد.

از سوی دیگر این مردان مرتبا از مقررات نظامی گروه خود تخلف کرده با افراد همرزم خود به مخالفت می پرداختند و گاهی وقت ها با زندانبانان کره ای خود روابط دوستانه نزدیک برقرار می کردند.

هنگامی که سربازان باقی مانده به یک گروه صلیب سرخ در ژاپن تحویل داده شدند، به آنها اجازه داده شد به کسانی که دوستشان دارند تلفن بزنند و زنده بودن خود را خبر دهند. شمار بسیار اندکی از آنها زحمت این کار را به خود دادند.

پس از بازگشت به خانه، سربازان هیچ گونه دوستی یا رابطه ای با یکدیگر برقرار نکردند. به نظر مِیر هر یک از این مردان از نظر روانی ” در سلولی انفرادی… بدون فولاد و بتن زندانی بودند.”

مِیر بیماری جدیدی را در میان این زندانیان کشف کرده بود “بیماری نومیدی شدید”. برای یک زندانی در این اردوگاه غیرعادی نبود که در کلبه خود بی هدف پرسه بزند، ناامیدانه به اطراف نگاه کند و به این نتیجه برسد که در تلاش برای زنده بودن هیچ فایده ای وجود ندارد. پس به گوشه ای پناه ببرد، بنشیند، پتویی روی سرش بکشد و در کمتر از چند روز بمیرد.

سربازان به درستی آن را “از دست دادن انگیزه ها” می نامیدند. پزشکان آن را تحت عنوان “میراسموس” نام گذاشتند که در گفتار مِیر ” کمبود مقاومت، بی کنشی” معنی شده است. اگر سربازان کتک می خوردند یا مورد ناسزا قرار می گرفتند، خشم در آنها انگیزه زیستن به وجود می آورد. اما در نبود انگیزه، آنها به سادگی می مردند در حالی که هیچ گونه دلیل پزشکی برای مرگ آنها وجود نداشت.

با وجود شکنجه بدنی نسبتا بسیار کم در اردوگاه های زندانیان جنگ امریکا و کره شمالی، “میراسموس” میزان مرگ را در میان این زندانیان تا رقم باورنکردنی ۳۸% بالا برد، بالاترین میزان مرگ زندانیان جنگ در تاریخ ارتش ایالات متحد.

حیرت آورتر این بود که نیمی از این سربازان فقط به دلیل تسلیم شدن می مردند. آنها از نظر روانی و جسمی کاملا تسلیم شده بودند. این جریان چگونه می توانست روی دهد؟

جواب در ترفندهای روانی شدیدی پیدا شد که نیروهای کره شمالی به کار می بردند. روشی را که آنها به کار می گرفتند مِیر تحت عنوان «سلاح نهایی» جنگ تعریف می کند.

 

این مطلب را بخوانید
کاهش استرس با تکنیک های nlp

سلاح نهایی

مِیر گزارش داد هدف کره ای ها این بود که سربازان، حمایت های عاطفی را که از روابط میان افراد به وجود می آید از دست بدهند.
نیروهای کره ای برای رسیدن به این هدف چهار روش اساسی را به کار می بردند.

  • خبرچینی
  • عیب جویی از خود
  • از بین بردن وفاداری به مقام بالاتر و کشور
  • جلوگیری از دریافت هرگونه حمایت عاطفی مثبت

 

برای دانلود فیلم وبینار ” ۵ راه برای پر کردن سطل خود با ملاقه جادویی” کلیک کنید.

 

راز مرگ زندانیان امریکایی- مهدی عرب زاده- آکادمیک NLP

 

برگرفته از کتاب سطل شما چقدر پر است؟ نوشته تام راث و دکتر دانلداُ. کلیفتون

نویسنده: نسیم اینانلو
منبع: آکادمیک NLP

 

۵ ۱ رای
Article Rating
عضو
اشاره به موضوع
guest
0 Comments
بازخورد درون خطی
دیدن همه نظرها